podział niemiec po ii wojnie światowej mapa

Niemcy po II wojnie Światowej - zjednoczenie. Zjednoczenie Niemiec było największym wydarzeniem lat dziewięćdziesiątych. 3 października 1990 r. połączyły się dwa państwa niemieckie – RFN i NRD. Przez ponad 40 lat dzieliły je najbardziej na świecie strzeżone granice, różne systemy społeczno-polityczne oraz inne prawa i Jakie były miejsca czterech najważniejszych konferencji z okresu II wojny światowej? Ostatnia konferencja wojenna nosiła kryptonim TERMINAL. Konferencja Atlantycka, Argentia, Dominium Nowej Fundlandii, 1941. Konferencja Casablanki, Casablanca, Maroko, 1943. Pierwsza Konferencja Quebec Miasto Quebec, Kanada, 1943. Sztuka intermedialna narodziła się w latach 60‐tych XX w. na Zachodzie i często wzbudza kontrowersję przez swoją radykalną formę Słowa kluczowe świat po II wojnie światowej, Hiroszima, podział Niemiec po II wojnie światowej, wojna koreańska, plan Marshalla, wyścig zbrojeń, procesy norymberskie, Wielka Trójka, żelazna kurtyna W kwietniu 1946 roku w radzieckiej strefie okupacyjnej doszło do zjednoczenia Komunistycznej Partii Niemiec i Socjaldemokratycznej Partii Niemiec. Powstała Socjalistyczna Partia Jedności. Bardzo szybko partia stała się przewodnią siłą w budowaniu nowej rzeczywistości politycznej: wprowadzono reformę rolną, upaństwowiono przemysł Anschluss. Niemieccy i austriaccy celnicy demontujący słup graniczny, 15 marca 1938. Karta do głosowania w referendum, które odbyło się 10 kwietnia 1938. Medal Pamiątkowy 13 marca 1938. Anschluss [1] [2] [3] (także anszlus [a], z niem. Anschluss, Anschluß – ’przyłączenie’ [4]) – aneksja terytorium państwowego Federalnego Ich Freue Mich Sie Kennenlernen Zu Dürfen. Odpowiedź Guest 1. Niemcy podczas Konferencji poczdamskiej w 1945 r. zostaly podzielone pomiedzy ZSRR a Aliantów. Ziemie na Wschod od Łaby byly pod kontrola Po utworzeniu Trizonii w 1949 Rosjanie zablokowali drogi do Berlina, odcieli go od wsparcia Aliantow. Groził światu kolejny globalny konflikt, USA stworzyły mosty powietrzne, by dostarczyc zywnosc do Berlina. Sprawa trafiła na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ. 3. RFN Powstała 7 września 1949 roku. Została utworzona z połączenia stref okupacyjnych Francji, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii (Trizonii) ze stolica w Bonn. NRD Powstała 7 października 1949 roku i obejmowała obszar byłej radzieckiej strefy okupacyjnej. Stolicą NRD pozostał Berlin, właściwie jego część obejmująca dawny radziecki sektor okupacyjny. W kraju wprowadzono system polityczny i społeczny oparty na wzorach radzieckich. 4. Mur Berliński-jego budowę zakończono 13 sierpnia 1961 roku. Wzdłuż niego ustawiono patrole, które miały rozkaz strzelania do zbiegów, którzy w tym czasie masowo uciekali z NRD do RFN. Byl to jeden z niewielu fortyfikacji, ktore nie mialy bronic przed przeciwnikiem, lecz mialy na celu zatrzymac ludzi wewnatrz murów ze zbiorów Biblioteki ŚląskiejTak wyglądała poplebiscytowa granica między Polską a Niemcami na w Polsce, stodoła w Niemczech. Szkoła w Niemczech, ale szkolne boisko w Polsce. Czasem pół studni w Polsce i pół w Niemczech. Jak pokazują archiwalne zdjęcia, które prezentujemy w dzisiejszym wydaniu "Historii z DZ", linia graniczna dzieląca Śląsk w 1922 roku, na kilkanaście lat stworzyła absurdalną sytuację, podobną trochę do Berlina, o którym śpiewał Kazik Staszewski: "Mój dom murem podzielony, podzielone murem schody, po lewej stronie łazienka, po prawej stronie kuchenka".ZOBACZ KONIECZNIE:HISTORIA GÓRNEGO ŚLĄSKA w DZIENNKU ZACHODNIMW 1921 roku, po przegraniu przez Niemcy I wojny światowej, po plebiscycie i powstaniach, w skład odrodzonej Rzeczypospolitej weszła część Górnego Śląska. Zamieszkiwała ją wtedy blisko milionowa populacja, z czego jakieś 260 tysięcy poczuwało się do bycia Niemcami. Po drugiej, niemieckiej stronie granicy, pozostał z górą milion mieszkańców (z czego na ponad pół miliona ocenia się liczbę ludności polskojęzycznej lub mówiącej śląską gwarą Ślązaków). Po 1922 r. polską część Górnego Śląska opuściło ponad 100 tys. emigrantów. Na przeciwną stronę granicy przeniosła się podobna liczba to była granica? Choć wytyczona kompromisowo - niedobra niestety, nie satysfakcjonująca żadnej ze stron i kłopotliwa. Podział Śląska przypominał skomplikowaną operację rozdzielenia syjamskiego rodzeństwa, połączonego ze sobą wspólnymi żywotnymi organami. Linia graniczna, jaką wytyczyli politycy, rozcięła na dwie części funkcjonujący dotychczas organizm nie tylko społeczny, ale i gospodarczy: przemysłowy, komunikacyjny, rolniczy. Rozdzieliła nie tylko miasta, ale i kooperujące w ramach tych samych koncernów kopalnie, huty i fabryki. Zdarzało się, że odseparowywała wielkie piece od ich zakładów przetwórczych lub szyby górnicze danej kopalni od jej pól wydobywczych. Podziemne chodniki prowadziły nieraz do ościennego państwa (przykładem może być kopalnia Makoszowy). Wyrobiska leżały już na jego terenie i oddzielała je krata. Na ziemi przecięte zostały nieraz drogi, linie kolejowe, tramwajowe nawet. Pasażer podróżujący tramwajem z Chorzowa do Piekar (kiedyś tak się dało) dwa razy przekraczał granicę państwową jadąc tranzytem przez Bytom. Rodziły się liczne uciążliwe dla życia absurdy - w rodzaju podzielonego podwórka czy ogrodu, albo zagranicznej wygódki czy studni. Dla wielu Ślązaków oznaczało to rozpoczęcie nowego życia i konieczność przystosowania się do niecodziennej sytuacji. Do sprzedania mam oryginalną mapę podziału Niemiec po II wojnie światowej z epoki w stanie jak na ogólny: możliwe przerwania, przetarcia, ubytki, zagięcia i zabrudzenia (patrz też zdjęcia).Na innych moich aukcjach więcej starych map a także dokumentów, czasopism, książek i nie tylko. Zapraszam do licytacji. UWAGA - zdjęcia są integralną częścią opisu. Jeśli czegoś nie opisałem to na pewno można zobaczyć to na zdjęciach i odwrotnie: jeśli czegoś nie widać na zdjęciach to postaram się to opisać. Może się zdarzyć, że pominę jakieś ledwo widoczne niedoskonałości więc zanim zdecydujesz się na udział w licytacji to 2 razy obejrzyj przedmiot, zapytaj o szczegóły lub poproś o dodatkowe zdjęciaPozdrawiam serdecznie,stawik70Ewentualne pytania proszę kierować na maila lub telefonicznie. uchwała Europejskiej Komisji Doradczej z 12 września 1944 roku przewidywała podział Niemiec w granicach z 1937 roku na 3 strefy okupacyjne (radziecka, brytyjska i amerykańska) Europejska Komisja Doradcza - powstała na mocy deklaracji ministrów spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych i ZSRR z 30 października 1943 roku - miała się zająć kwestią powojennej Europy na konferencji w Jałcie w lutym 1945 roku postanowiono wydzielić francuską strefę okupacyjną z sektorów brytyjskiego i amerykańskiego, Niemcy miały ulec demilitaryzacji i denazyfikacji, miały zapłacić reparacje, postanowiono ukarać zbrodniarzy wojennych ostateczne decyzje w sprawie Niemiec zapadły na konferencji w Poczdamie (17 lipca - 2 sierpnia 1945 roku) - władzę najwyższą w strefach okupacyjnych mieli sprawować naczelni dowódcy tych stref - celem okupacji była całkowita demilitaryzacja Niemiec, denazyfikacja i demokratyzacja społeczeństwa, dekartelizacja gospodarki - postanowiono nie powoływać centralnego rządu niemieckiego - dowódcy 4 stref okupacyjnych, tworzący Sojuszniczą Radę Kontroli z siedzibą w Berlinie mieli koordynować działania mocarstw - przewidywano, że w gospodarce główny nacisk położy się na rolnictwo i przemysł pokojowy produkujący na potrzeby wewnętrzne - stopa życiowa w Niemczech nie mogła przekroczyć stopy życiowej w krajach ościennych - postanowiono podzielić niemiecką flotę wojenną oraz handlową między trzy wielkie mocarstwa - postanowiono ścigać i sądzić zbrodniarzy wojennych - ustalono sposób podziału reparacji, które miały być zaspokojone przez konfiskatę majątku niemieckiego - każde z mocarstw okupujących miało swe roszczenia uregulować w swej strefie okupacyjnej, jedynie ZSRR cześć odszkodowania miał uzyskać ze stref zachodnich - nie osiągnięto zgody co do kwestii, ile ma wynosić ogólna kwestia odszkodowań - ZSRR zobowiązał się pokryć z własnej puli polskie roszczenia reparacyjne - roszczenia pozostałych państw uprawnionych do odszkodowań miały zostać zaspokojone z puli mocarstw zachodnich - byłe obszary Niemiec na wschód od Odry i Nysy Łużyckiej, miały być przekazane pod zarząd Polski - część Prus Wschodnich wraz z Królewcem miała być przyłączona do ZSRR - ludność niemiecka z Czechosłowacji, Polski i Węgier miała być przesiedlona do Niemiec - ostateczny kształt granic miał zostać ustalony w traktacie pokojowym poczdamskie postanowienia graniczne oznaczały zmniejszenie terytorium Niemiec w ich granicach z 1937 roku o 23% powołano do życia Międzynarodowy Trybunał Wojskowy - zebrał się on 18 października 1945 roku w Berlinie, a od 20 listopada 1945 roku do 1 października 1946 roku pracował w Norymberdze - spośród 22 oskarżonych 12 osób skazano na karę śmierci (wykonano 10 wyroków śmierci - Martina Bormana skazano zaocznie, Herman Göring popełnił samobójstwo) 22 grudnia 1947 roku - Saara została połączona z Francją unią celną, walutową i gospodarczą - uchwalona 15 grudnia 1947 roku konstytucja Saary usankcjonowała tę unifikację i przewidywał uniezależnienie polityczne od Niemiec jak się wkrótce okazało Sojusznicza Rada Kontroli nie potrafiła ani Niemcami administrować, ani przekazać administracji w ręce samych Niemców w 1947 roku Sojusznicza Rada Kontroli wydała ustawę w sprawie likwidacji państwa pruskiego 1 stycznia 1947 roku - amerykańska i brytyjska strefy okupacyjne zostały połączone tworząc Bizonię (Dwustrefę) czerwiec 1948 - maj 1949 roku - I kryzys berliński Jedną z konsekwencji wojny była w Niemczech znaczna inflacja. Przywrócenie równowagi rynkowo-pieniężnej mogło nastąpić albo wskutek drastycznego wzrostu cen, albo w następstwie reformy walutowej, której istotą byłaby wymiana pieniędzy. Wybór padł na reformę walutową. W marcu 1948 roku mocarstwa zachodnie wycofały się z prowadzonych bezowocnie od 1946 roku rokowań z ZSRR w sprawie wspólnej reformy walutowej. 18 czerwca 1948 roku podjęto decyzję o wprowadzeniu nowej waluty w strefach okupacyjnych Anglii, Francji i Stanów Zjednoczonych - Deutsche Mark. Był to warunek, od którego spełnienia uzależniano włączenie ich do Planu Marshalla. Decyzji tych nie konsultowano z ZSRR. ZSRR, obawiając się napływu do swojej strefy okupacyjnej waluty tracącej ważność również przeprowadził reformę - nie dysponując nowymi banknotami, ograniczył się do naklejania nalepek na dotychczasowe. Przedmiotem sporu pozostała waluta berlińska. W tej sytuacji ZSRR postanowił usunąć dawnych sojuszników z Berlina. 23 czerwca wyłączono dopływ prądu, a 24 zamknięto dojazd do miasta. Rozpoczęła się tzw. blokada Berlina Zachodniego. Państwa zachodnie próbowały przełamać blokadę Berlina organizując tzw. most powietrzny. Berlin Zachodni, czyli 3 zachodnie sektory zaopatrywano drogą lotniczą. Blokada trwała od 24 czerwca 1948 roku do 10 maja 1949 roku. W okresie tym przewieziono 1,5 mln. ton ładunków. Brało w tym udział 380 maszyn obsługiwanych przez 57 tys. ludzi. Była to wielka operacja i demonstracja siły. Świat stał na krawędzi wojny. kwiecień 1949 roku - połączenie francuskiej strefy okupacyjnej z Bizonią, czyli utworzenie Tryzonii 8 maja 1949 roku - Rada Parlamentarna, której deputowani pochodzili z nominacji parlamentów krajowych trzech stref zachodnich, uchwaliła w Bonn projekt ustawy zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec - projekt został zatwierdzony przez trzech komendantów zachodnich stref okupacyjnych (zawiesili oni jedynie artykuły z których wynikało, że obowiązuje ona na terytorium Berlina) i ratyfikowany przez kraje niemieckie (z wyjątkiem Bawarii, gdzie odrzucono) - Ustawę Zasadniczą ogłoszono 23 maja 1949 roku - władza ustawodawcza - parlament federalny: Bundestag i rada federalna: Bundesrat - Bundestag wybierany jest na 4 lata w wyborach powszechnych - Bundesrat to przedstawicielstwo landów; delegaci są powoływani i odwoływani przez rządy krajowe; jest organem niezależnym od kadencji parlamentu - władza wykonawcza - rząd federalny złożony z kanclerza federalnego i ministrów - kanclerza mianuje parlament na wniosek prezydenta - ministrów powołuje prezydent na wniosek kanclerza - rząd posiada inicjatywę ustawodawczą - odpowiedzialność polityczną kanclerz ponosi przed parlamentem, a ministrowie przed kanclerzem - głową państwa jest prezydent wybierany na 5 lat przez Zgromadzenie Federalne (Bundesversammlung - deputowani do Bundestagu i - w równej liczbie - deputowani do parlamentów krajowych - Landtagów, wybierani przez te parlamenty) - RFN to dwuczłonowe państwo związkowe, składające się z federacji i krajów federacji (obecnie - po zjednoczeniu - 16 krajów) pierwsze wybory do Bundestagu odbyły się w sierpniu 1949 roku i zostały wygrane przez CDU, czyli chrześcijańskich demokratów - pierwszym kanclerzem wybrano Konrada Adenauera (CDU) - urząd ten sprawował do 1963 roku 7 września 1949 roku - parlament proklamował powstanie Republiki Federalnej Niemiec (RFN). Składała się ona z 10 państw związkowych z prawem dokooptowania innych państw, jeśli o to poproszą. Pierwszym prezydentem RFN został liberał (FDP) Teodor Heuss (1884-1963) spośród kilku partii politycznych największymi wpływami cieszyły się w RFN: Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (CDU); w Bawarii jej odpowiednikiem była Unia Chrześcijańsko-Społeczna (CSU); Socjaldemokratyczna Partia Niemiec (SPD) i Wolna Partia Demokratyczna (FDP - liberałowie) 7 października 1949 roku - na terenie radzieckiej strefy okupacyjnej powstała Niemiecka Republika Demokratyczna, na której czele jako prezydent stanął Wilhelm Pieck, działacz przedwojennej KPD; ton życiu politycznemu nadawało SED, której pierwszym sekretarzem do 1971 roku był Walter Ulbricht faktycznie władza nadal należała do Komendantury wojennej ZSRR, która sprawowała ją poprzez Socjalistyczną Partię Jedności Niemiec (SED) Berlin Zachodni przekształcono w okno wystawowe bogatych krajów zachodnich dla ubogiej, radzieckiej Europy Wschodniej walka o Niemcy spowodowała, że kwestia niemiecka nabrała dużego znaczenia w polityce światowej - z jednej strony obawiano się odbudowy silnych i zjednoczonych Niemiec, a z drugiej oba obozy walczyły o pozyskanie Niemiec RFN została uznana przez państwa zachodnie, nie nawiązała natomiast stosunków z ZSRR i państwami demokracji ludowej - nie uznawała nowych granic zachodnich Czechosłowacji, Polski i ZSRR, zgłaszała roszczenia wobec tych państw twierdząc, że ludność niemiecka została przez nie bezprawnie usunięta i pozbawiona swojej ojczyzny, że w czasie jej usuwania życie straciło kilka milionów osób Czechosłowacja, Polska i ZSRR głosiły natomiast, że roszczenia i pretensje niemieckie nie są uzasadnione, że decyzje konferencji poczdamskiej mają ostateczny charakter - przypominano agresję hitlerowską i jej skutki między obu stronami występował stan napięcia i wzajemnych oskarżeń w krajach środkowo-wschodniej Europy obawiano się rewizjonizmu i rewanżyzmu niemieckiego - był to czynnik integrujący te państwa z ZSRR Stany Zjednoczone, zaangażowane silnie w innych regionach świata, w Europie postanowiły postawić na RFN - udzieliły RFN znacznych pożyczek i wsparcia politycznego - RFN uzyskała 1,3 mld dolarów bezzwrotnej pomocy z USA i 10 października 1949 roku weszła w skład OEEC wobec faktu, że nie doszło do konferencji pokojowej i podpisania układu pokojowego z Niemcami, 3 mocarstwa zachodnie jednostronnie oświadczyły 9 grudnia 1951 roku, iż stan wojny z Niemcami uznają za zakończony w końcu maja 1953 roku kierownictwo SED ogłosiło podwyższenie norm pracy o 10% - w efekcie w czerwcu 1953 roku w Berlinie rozpoczęły się demonstracje uliczne fala strajków objęła cały kraj - do żądań ekonomicznych dołączono polityczne - to tzw. powstanie berlińskie zostało stłumione przez wojska radzieckie marzec 1955 roku - parlament zachodnioniemiecki zatwierdził udział Bundeswehry w NATO maj 1955 roku - weszły w życie układy paryskie, podpisane rok wcześniej przez USA, Wielką Brytanię, Kanadę, Belgię, Holandię, Luxemburg, Francję, Włochy i RFN - przyznawały one ograniczoną suwerenność RFN (mocarstwa zachodnie zachowały prawa i odpowiedzialność związaną z Berlinem i Niemcami jako całością oraz prawo do ochrony i bezpieczeństwa wojsk stacjonujących w RFN), zapowiadały utworzenie oraz integrację z NATO 12 dywizji zachodnioniemieckich, Zagłębie Saary uzyskało status europejski, który miał obowiązywać do ostatecznej regulacji pokojowej - warunkiem jego wejścia w życie było zaakceptowanie w plebiscycie przez mieszkańców Saary lipiec 1955 rok - Bundestag uchwalił ustawę o powszechnym obowiązku służby wojskowej - remilitaryzacja RFN stała się faktem 1 stycznia 1957 roku - Saara, po odrzuceniu w plebiscycie statusu europejskiego, wróciła do RFN 13 sierpnia 1961 roku - władze NRD, za zgodą innych państw socjalistycznych z ZSRR na czele, odgrodziły Berlin Zachodni ustanawiając w mieście swoją granicę państwową (mur berliński) - akcja ta spotkała się z ostrym protestem rządu RFN i innych rządów - tzw. II kryzys berliński; czekano na reakcję głównego gwaranta swobód politycznych Berlina Zachodniego, tj. USA, jednak Kennedy ograniczył się jedynie do werbalnego potępienia akcji NRD i moralnego wsparcia berlińczyków: w czasie pobytu w Berlinie demonstracyjnie przybył do Bramy Brandenburskiej i wygłosił przemówienie, w którym powiedział, że sam czuje się berlińczykiem - nie podjął jednak żadnej akcji wspierającej dążenia RFN do zjednoczenia Niemiec w 1969 roku do władzy doszła w RFN, po raz pierwszy w ich historii, koalicja SPD i FDP, a kanclerzem został Willy Brandt (SPD) - koalicja ta rządziła do 1982 roku (Brandt podał się do dymisji w 1974 roku) kanclerz Willy Brandt (1913-1992) podjął próby znormalizowania napiętych stosunków z NRD i całym blokiem państw socjalistycznych 19 marca 1970 roku - miało miejsce historyczne spotkanie kanclerza Brandta z premierem NRD W. Stophem w Erfurcie, a 21 maja 1970 roku w Kassel 12 sierpnia 1970 roku - w Moskwie kanclerz Brandt i premier ZSRR Aleksiej Kosygin podpisali układ o wzajemnych stosunkach RFN z ZSRR, w którym rząd RFN zapewnił, iż uznaje granice powojenne w Europie i nie dąży do ich podważenia 7 grudnia 1970 roku - w Warszawie kanclerz Brandt i premier Józef Cyrankiewicz podpisali układ o podstawach normalizacji stosunków z Polską, w którym również zadeklarowano uznanie zachodniej granicy Polski, tj. granicy na Odrze i Nysie - oba państwa wzajemnie się uznały i nawiązały ze sobą stosunki dyplomatyczne - rozwijano współpracę gospodarczą rząd Brandta podjął też rozmowy z NRD, rezygnując z dotychczasowej polityki ignorowania faktu istnienia drugiego państwa niemieckiego w tej sytuacji w marcu 1971 roku doszło do 4-stronnej konferencji w sprawie Berlina Zachodniego i po kilku miesiącach trudnych rokowań doszło do porozumienia w sprawie określenia statusu Berlina Zachodniego - odpowiedni układ podpisano 3 września 1971 roku w ślad za tym 17 grudnia 1971 roku podpisano porozumienie w sprawie tranzytu przez NRD do Berlina Zachodniego - drażliwy i zapalny problem berliński został znormalizowany - potwierdzono władzę sojuszniczą nad tą częścią miasta oraz jej odrębność od RFN I sekretarzem KC SED od 3 maja 1971 roku był Erich Honecker (1912-1994) 21 grudnia 1972 roku - podpisano układ pomiędzy NRD i RFN o wzajemnym uznaniu się obu państw - dwa państwa niemieckie uznały się wzajemnie, potwierdziły swoje granice i nawiązały stosunki dyplomatyczne, zapowiedziano jednak, że stosunki pomiędzy obu państwami niemieckimi mają szczególny charakter 11 grudnia 1973 roku - RFN podpisała układ normalizacyjny z Czechosłowacją - RFN uznała, że układ monachijski z 1938 roku był nieważny od samego początku i wyrzekła się Sudetów 21 grudnia 1973 roku - w RFN ogłoszono komunikaty o nawiązaniu stosunków z Bułgarią i Węgrami - stosunki z Rumunią nawiązano już w 1967 roku, a z Jugosławią w 1968 roku - w ten sposób doszło do normalizacji stosunków w całej Europie Środkowo-Wschodniej Willy Brandt zyskał wielką popularność i uznanie - przyznano mu pokojową nagrodę Nobla w 1973 roku oba państwa niemieckie zostały przyjęte do ONZ pod względem gospodarczym NRD zajmowała wysoką pozycję w bloku radzieckim, ale stała znacznie gorzej od RFN - NRD należała do RWPG i Układu Warszawskiego, ale jednocześnie brała udział w wymianie handlowej EWG jako część Niemiec 1982 rok - kanclerzem RFN został Helmuth Kohl (CDU) październik 1989 roku - zmiana na stanowisku przewodniczącego Rady Państwa NRD - odszedł Erich Honecker, zastąpił go Egon Krenz 9 listopada 1989 roku - zniesienie wszelkich ograniczeń w ruchu osobowym oraz otwarcie granic między dwoma państwami niemieckimi - upadek muru berlińskiego 28 listopada 1989 roku - Kohl przedstawił w Bundestagu 10-punktowy plan pomocy dla NRD we wprowadzaniu systemu rynkowego, a docelowo zapowiadał federację 7 grudnia 1989 roku - początek obrad NRD-owskiego "okrągłego stołu", które doprowadziły do wyznaczenia terminu wolnych wyborów na marzec 1990 roku grudzień 1989 roku - Rada NATO zaakceptowała samostanowienie narodu niemieckiego - Moskwa nadal była jednak przeciwna szybkiemu zjednoczeniu luty 1990 roku - zgoda ministrów spraw zagranicznych 4 mocarstw na zjednoczenie Niemiec (konferencja w Ottawie) marzec 1990 roku - wybory do wschodnioniemieckiego parlamentu wygrało ugrupowanie uformowane przez Helmutha Kohla kwiecień 1990 roku - państwa Wspólnoty Europejskiej na szczycie w Dublinie opowiedziały się za zjednoczonymi Niemcami maj-październik 1990 roku - "Konferencja 2+4" - odbyły się 4 rundy spotkań czterech mocarstw: Francji, Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i ZSRR oraz obu państw niemieckich dotyczących kwestii granic, problemów polityczno-wojskowych, uregulowania prawnomiędzynarodowe spraw Niemiec oraz kwestii anulowania praw i obowiązków czterech mocarstw wobec Niemiec - NRD miało przystąpić do RFN i przyjąć Ustawę Zasadniczą RFN oraz prawo Wspólnot Europejskich - mocarstwa zrzekły się praw i odpowiedzialności za Niemcy i Berlin jako całość - Niemcy uzyskały pełną suwerenność w sprawach wewnętrznych i zewnętrznych 1 lipca 1990 roku - weszła w życie unia gospodarcza RFN i NRD 16 lipca 1990 roku - spotkanie Kohla i Gorbaczowa w Żeleznowodzku - ustalono wstępnie, że zjednoczone Niemcy pozostaną w NATO, wojska radzieckie opuszczą terytorium niemieckie w ciągu 3-4 lat, armia niemiecka zostanie ograniczona do 370 tys. żołnierzy, a Niemcy wyrzekną się posiadania broni atomowej, biologicznej i chemicznej 23 sierpnia 1990 roku - parlament wschodnioniemiecki przyjął ustawę o wstąpieniu NRD do RFN na ostatniej rundzie rokowań we wrześniu 1990 roku w Moskwie potwierdzono, że Niemcy uzyskają suwerenność państwową, będą mogły posiadać armię i należeć do NATO, a wojska radzieckie zostaną wycofane z terytorium Niemiec do 1994 roku - akt końcowy konferencji podpisano 12 września 1990 roku 3 października 1990 roku - zjednoczenie Niemiec - praktycznie było to wchłonięcie NRD przez RFN 14 listopada 1990 roku - podpisano traktat między zjednoczonymi Niemcami i Polską, potwierdzający granicę na Odrze i Nysie 2 grudnia 1990 roku - odbyły się pierwsze wybory parlamentarne do Bundestagu w zjednoczonych Niemczech

podział niemiec po ii wojnie światowej mapa