czy przez minete mozna zarazic sie hiv

To właśnie one w historii ludzkości wiele razy były odpowiedzialne za przenoszenie takich chorób jak dżuma, dur powrotny, tyfus plamisty czy gorączkę okopową. Wszystko przez to, że wszami odzieżowymi zarażali się ludzie, żyjący w złych warunkach sanitarnych czy okopach wojennych. Mononukleoza – choroba pocałunków. Na mononukleozę można zachorować w każdym wieku, ale najczęściej zapadają na nią osoby pomiędzy 15 a 30 rokiem życia (około 75%). Główną jej przyczyną jest wirus EBV. Mononukleoza zwana jest „chorobą pocałunków ”, ponieważ wirus najczęściej Czynniki ryzyka grzybicy stóp. Są 3 rodzaje czynników predysponujących do rozwoju grzybicy: wrodzone (np. zaburzona odporność, predyspozycje genetyczne, zaburzenia hormonalne), nabyte (np. zakażenie wirusem HIV, pęknięcia w obrębie skóry stóp, stosowanie antybiotyków), inne (np. nieprzestrzeganie zasad higieny osobistej Groźny wirus HBV. Tymczasem odpowiedzialny za WZW B wirus HBV jest nawet do 100 razy bardziej zakaźny niż wirus HIV. Można się nim zarazić poprzez kontakt z płynami ustrojowymi osoby Dobrze leczony pacjent z HIV może obecnie otrzymać nawet 60 lat życia i umrzeć jako senior z zupełnie innego powodu - podkreśla. Większości chorych z EBV udaje się wyzdrowieć, ale niektórzy są narażeni na zachorowanie m.in. na chłoniaki czy białaczki - zaznacza. Powikłań po COVID-19 jest bardzo wiele, ale jeszcze nie znamy Ich Freue Mich Sie Kennenlernen Zu Dürfen. Od samego początku epidemii HIV pojawiły się obawy dotyczące przenoszenia wirusa HIV przez owady gryzące i wysysające krew, takie jak komary. Było to naturalne zmartwienie, biorąc pod uwagę, że wiele chorób, takich jak malaria i gorączka Zika, jest łatwo przenoszonych przez ukąszenia owadów. Jednak tak nie jest w przypadku HIV. Badania epidemiologiczne przeprowadzone przez Centers for Disease Control and Prevention w Atlancie nie wykazały żadnych dowodów na przenoszenie wirusa HIV przez komary lub inne owady, nawet w krajach o wyjątkowo wysokim wskaźniku zakażeń HIV i niekontrolowanych inwazji komarów. Brak takich epidemii potwierdza wniosek, że owady nie mogą przenosić wirusa HIV. JJ Harrison / Wikimedia Commons / CC BY-SA Dlaczego HIV nie może być przenoszony przez komary Z biologicznego punktu widzenia ukąszenia komarów nie powodują przeniesienia z krwi do krwi (co byłoby uważane za drogę zakażenia wirusem przenoszonym przez krew, takim jak HIV). Pień komara nie działa jak strzykawka. Zamiast tego składa się z dwóch jednokierunkowych kanałów, z których jeden pobiera krew, a drugi wstrzykuje ślinę i antykoagulanty, które umożliwiają komarowi bardziej efektywne żerowanie. W związku z tym sama krew nie jest wstrzykiwana od osoby do osoby, co jest ważne z wielu powodów. Chociaż choroby, takie jak żółta gorączka i malaria, są łatwo przenoszone przez wydzielinę ślinową niektórych gatunków komarów, HIV nie ma zdolności przetrwania u owadów, ponieważ nie mają one komórek gospodarza (takich jak limfocyty T), których potrzebuje wirus do replikacji. Zamiast tego wirus jest trawiony w jelitach komara wraz z krwinkami, którymi żywi się owad, i szybko niszczony. HIV może przetrwać przez bardzo krótki czas w żołądku komara. Czy to oznacza, że ​​zabicie komara przenoszącego krew stanowi ryzyko? Odpowiedź brzmi również nie. Praktycznie niemożliwe jest zarażenie się wirusem HIV po dostaniu się na zewnątrz. Nie tylko to, ale nieskończenie mała ilość wirusa, jaką może przenosić komar, niezmiennie uniemożliwiałaby transmisję. Aby zapewnić rentowność, potrzeba około 10 milionów komarów – wszystkie jednocześnie gryzące – aby umożliwić transmisję na jedną osobę. Podsumowując, przeniesienie wirusa HIV może nastąpić tylko w czterech określonych warunkach. Jeśli którykolwiek z tych warunków nie jest spełniony, prawdopodobieństwo infekcji jest uważane za znikome lub zerowe: Musi istnieć płyn ustrojowy (krew, nasienie lub mleko matki), w którym wirus HIV może się rozwijać. Nie może się rozwijać w ślinie, moczu, pocie lub kale. Musi istnieć droga, którą wirus może łatwo dostać się do organizmu, albo przez wrażliwą tkankę śluzową, albo przez bezpośrednią transmisję z krwi do krwi. Musi istnieć wystarczająca ilość wirusa HIV, aby wpłynąć na infekcję. Wiemy na przykład, że im niższy poziom wiremii u danej osoby, tym mniejsze ryzyko infekcji. Ponieważ nie spełnia żadnego z tych warunków, przeniesienie wirusa HIV przez ukąszenia komara jest uważane za niemożliwe. Rodzaje chorób przenoszonych przez komary Chociaż komary nie stanowią zagrożenia przenoszeniem wirusa HIV, istnieją inne rodzaje chorób związanych z ukąszeniami komarów. Pomiędzy nimi: Czikungunia Denga Wschodnie zapalenie mózgu koni Filarioza limfatyczna Japońskie zapalenie mózgu Zapalenie mózgu La Crosse Malaria Zapalenie mózgu St. Louis Wenezuelskie zapalenie mózgu wirus Zachodniego Nilu Żółta febra Gorączka Zika Wiadomo, że komary przenoszą wiele klas chorób zakaźnych, w tym wirusy i pasożyty. Szacuje się, że komary przenoszą choroby na ponad 700 milionów ludzi każdego roku, powodując miliony zgonów. Te ogniska choroby są najczęściej obserwowane w Afryce, Azji, Ameryce Środkowej i Ameryce Południowej, gdzie występowanie chorób, klimat umiarkowany i brak kontroli komarów zapewniają większą możliwość rozprzestrzeniania się chorób przenoszonych przez komary. HIV nie można zakazić się w taki sam sposób jak przeziębieniem lub grypą. HIV nie przenosi się poprzez kaszel lub kichanie. Nie można zakazić się HIV od psów, kotów lub innych zwierząt. Jak sama nazwa HIV mówi jest to LUDZKI (human) wirus upośledzenia odporności, czyli zakazić się nim można tylko od innego człowieka. Komary nie przenoszą HIV!!! Udowodniono to badając same komary, a także wykonując badania wśród osób mieszkających w miejscach, gdzie komary występują przez cały rok. Mieszkanie pod jednym dachem z osobą zakażoną HIV nie stwarza ryzyka przeniesienia zakażenia, pod warunkiem przestrzegania podstawowych zasad higieny: każdy z domowników powinien mieć własną szczoteczkę do zębów i maszynkę do golenia. Nie można zakazić się HIV poprzez dotykanie skóry osoby zakażonej, nawet, jeśli jest spocona (pot nie zawiera wirusa HIV, co wykazano w badaniach doświadczalnych). Łzy także nie zawierają HIV. Nie można zakazić się HIV poprzez korzystanie ze wspólnych sztućców, talerzy i innych naczyń, poprzez korzystanie ze wspólnej łazienki czy ubikacji, podczas pływania w basenie, w teatrze, w kinie, w autobusie i tym podobnych miejscach. Jeden z najbardziej znanych plakatów amerykańskich z początków epidemii AIDS, kiedy już wiedziano, że AIDS powoduje czynnik zakaźny, ale jeszcze nie poznano HIV. To dziecko mówi: „Proszę, przytul mnie. Nie mogę Cię zakazić”. Strona internetowa Narodowych Instytutów Zdrowia USA: wprowadzono: Zakażenia wertykalne matka-dziecko Ryzyko zakażenia dziecka przez matkę wirusem HIV (tzw. transmisja wertykalna) wynosi wśród kobiet w Europie 15–30%. W Polsce w latach 1985-2016 zarejestrowano około 220 takich zakażeń u dzieci, przy czym prawie wszystkie wynikały z nierozpoznania zakażenia u matki. W ponad 90% przypadków do zakażenia HIV dzieci dochodzi w czasie ciąży, porodu i karmienia piersią. Gdy kobieta wie o swoim zakażeniu i jest pod opieką specjalisty, szanse na urodzenie zdrowego dziecka wynoszą niemal 99%. Jeśli stwierdzono zakażenie HIV u kobiety w ciąży, należy: poddać kobietę terapii antyretrowirusowej; zabezpieczyć okres porodu: przeprowadzić akcję porodową zgodnie z rekomendacjami PTN AIDS, zadbać o właściwą profilaktykę lekową ARV u noworodka. Profilaktyka zakażeń wertykalnych Profilaktyka zakażeń wertykalnych stosowana jest w Polsce od 1994 roku. Pozwala ona na zminimalizowanie ryzyka transmisji perinatalnej. Czynniki zwiększające ryzyko to: wysoka wiremia u matki, brak lub nieskuteczne leczenie antyretrowirusowe podczas ciąży, przedwczesny poród, zapalenie błon płodowych (chorioamninitis), poród zabiegowy, nacięcie krocza, poród przedłużony, karmienie piersią. Badania w kierunku zakażenia wirusem HIV u kobiet w ciąży Jeśli jesteś w ciąży – poproś swojego lekarza-położnika, żeby zlecił ci badanie w kierunku zakażenia HIV. Zgodnie z Rekomendacjami Zespołu Ekspertów Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego badanie powinno być wykonywane przez wszystkie ciężarne kobiety dwa razy: pierwsze – podczas pierwszej wizyty (do 10. tygodnia ciąży), drugie – w trzecim trymestrze ciąży (między 33. a 37. tygodniem). Badanie pozwala wykryć zakażenie wirusem HIV. Dzięki temu można rozpocząć leczenie antyretrowirusowe, zabezpieczyć poród i profilaktykę lekową u noworodka. To znacznie zmniejsza ryzyko zakażenia u dzieci. Poród i leczenie noworodka Jeśli kobieta wie, że jest zakażona HIV, powinna znaleźć się pod opieką ginekologa-położnika i lekarza specjalisty w zakresie terapii ARV. W zależności od stanu zdrowia kobiety i ewentualnych innych chorób, ciąża może zostać rozwiązana przez cesarskie cięcie przed rozpoczęciem porodu. Przy niewykrywalnej wiremii HIV kobieta może urodzić siłami natury – ryzyko zakażenia HIV wyniesie wówczas około 1%. Ryzyko transmisji wertykalnej HIV (u kobiet, które nie poddały się profilaktyce) jest większe: u matek z wysoką wiremią; podczas naturalnego porodu; u dzieci karmionych piersią; u kobiet, które nie były pod specjalistyczną opieką podczas ciąży i porodu; u kobiet, które nie otrzymywały profilaktycznie leków antyretrowirusowych. Leczenie antyretrowirusowe dziecka Leczenie antyretrowirusowe dzieci zakażonych HIV przez matkę powinno rozpocząć się już w szpitalu – najlepiej przed ukończeniem trzeciego miesiąca życia. Choroba rozwija się u nich bardzo szybko – nawet 10% dzieci, które nie są leczone, może umrzeć w pierwszym roku życia. Dziecko może zostać wypisane ze szpitala dopiero, gdy spadnie u niego poziom wiremii HIV (liczba komórek wirusa w ml krwi) oraz wzrośnie odsetek limfocytów CD4 (odpowiadających za odporność). Kalendarz szczepień dla dzieci zakażonych HIV Poza lekami antyretrowirusowymi dzieci otrzymują bezpłatnie szczepionki według specjalnego kalendarza szczepień w ramach programu polityki zdrowotnej Ministerstwa Zdrowia. Jest on opracowywany przez ośrodek przy Klinice Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego Uniwersytetu Medycznego w Warszawie. Kalendarz szczepień dla dzieci zakażonych HIV jest stale zmieniany, zgodnie z postępem wiedzy medycznej i zmianą sytuacji epidemiologicznej. Dzięki profilaktyce antyretrowirusowej u noworodków urodzonych przez matki zakażone HIV zmniejszyła się liczba zakażonych dzieci. Przed 1989 r. było 23% zakażeń wertykalnych, a obecnie odnotowuje się mniej niż 1%. HIV i dziecko Dziecko zakażone HIV może prowadzić taki sam tryb życia, jak pozostali rówieśnicy – jeśli nie ma innych przeciwwskazań medycznych. Może uczestniczyć w zabawach i grach, ponieważ w kontaktach codziennych nie stanowi żadnego zagrożenia dla innych dzieci. Dziecko powinno chodzić do przedszkola, szkoły, a później studiować i pracować. Do jego rodziców należy decyzja, czy będą chcieli przekazać tę informację innym członkom rodziny. Nie muszą też informować o zakażeniu dziecka przedszkola, czy szkoły. Rodzice dziecka zakażonego HIV powinni jednak poinformować lekarza odpowiedzialnego za szczepienia dzieci, że ich dziecko nie może otrzymać żywych szczepionek. Nie muszą szczegółowo uzasadniać tego zastrzeżenia. Czytaj więcej na temat zakażeń HIV u dzieci w publikacji pt. Żyć z wirusem poradnik dla osób żyjących z HIV. Czytaj więcej na temat wirusa HIV w serwisie Krajowego Centrum ds. AIDS . Fot: designer491 / HIV jest ludzkim wirusem niedoboru odporności. Zakażenie przez wiele lat przebiega bezobjawowo, w wyniku czego chory staje się bezbronny wobec wszelkich zakażeń infekcyjnych. Wirus HIV wywołuje chorobę AIDS, na którą rocznie umiera ponad 1,5 miliona ludzi. HIV jest ludzkim wirusem upośledzenia odporności, którym można zarazić się poprzez krew oraz kontakty seksualne. Może być także przeniesiony z zakażonej matki na dziecko. HIV nie daje widocznych objawów na błonach śluzowych ani na skórze, nie powoduje także żadnych zmian w standardowo wykonywanych badaniach laboratoryjnych. Można go wykryć, robiąc test na HIV, który warto wykonać po każdym ryzykownym zachowaniu seksualnym. W trakcie trwającego 8–10 lat okresu bezobjawowego wirus namnaża się i niszczy układ odpornościowy. Końcowym etapem zakażenia HIV jest AIDS, czyli zespół nabytego upośledzenia odporności, który rocznie uśmierca aż 1,5 miliona ludzi. Jak można zarazić się HIV? Podstawowe drogi zakażenia HIV to kontakty seksualne oraz krew. Ponad 80% wszystkich zakażeń na świecie jest efektem kontaktu seksualnego z nosicielem HIV. Zarazić się można w trakcie stosunku bez zabezpieczenia. Wirusy znajdują się nie tylko w spermie, ale także w płynie preejakulacyjnym, pojawiającym się przed wytryskiem oraz w wydzielinie z pochwy. W momencie, gdy któraś z tych wydzielin zetknie się z uszkodzoną błoną śluzową lub naskórkiem, dochodzi do zakażenia. Wiadomo już, że mitem jest istnienie tzw. grup ryzyka. Obecnie najwięcej zakażeń HIV zdarza się w środowiskach heteroseksualnych. Takim samym ryzykiem obarczone są stosunki waginalne i analne. HIV może zostać przeniesiony również podczas innych zachowań seksualnych, takich jak seks oralny. Wirusem HIV można zarazić się również w wyniku: porodu lub karmienia piersią, jeśli matka jest nosicielem HIV, korzystania z igły zakażonej osoby, zabiegów chirurgicznych, w trakcie których nie zostały zachowane podstawowe zasady bezpieczeństwa, przetoczenia seropozytywnej krwi (takie przypadki obecnie już się nie zdarzają). HIV nie można zarazić się poprzez wspólne używanie przedmiotów codziennego użytku, przebywanie w jednym pomieszczeniu, pływanie w tym samym basenie, korzystanie z tej samej wanny lub brodzika, przez ugryzienie komara czy innego owada. Jakie są objawy HIV? Objawy HIV mogą wystąpić po 2–4 tygodniach od zakażenia, a mogą nie pojawić się aż do momentu rozwinięcia się pełnoobjawowego AIDS. Początkowe objawy zakażenia HIV można pomylić z przeziębieniem lub grypą. Zalicza się do nich: gorączkę, osłabienie, bóle stawowe i mięśniowe, powiększenie węzłów chłonnych, wysypkę, np. świerzbiączkę guzowatą. W trakcie rozwoju choroby nosiciel może także zapadać na infekcje wirusowe, bakteryjne, pasożytnicze oraz grzybicze. Najczęstsze dolegliwości to opryszczka zwykła, pleśniawka oraz leukoplakia włosowa jamy ustnej. Z powodu upośledzenia odporności nosicielom często dokucza półpasiec, mięczak zakaźny, mięsak Kaposiego, atopowe zapalenie skóry oraz kseroza, czyli suchość skóry. Zobacz także: Czym różni się HIV od AIDS – objawy, różnice, informacje Objawy mogą wystąpić dopiero po 10–15 latach – jest to ostatni etap zakażenia, czyli AIDS. Wówczas rokowania są gorsze niż w przypadku nosicielstwa. Osoba, u której wcześnie rozpoznano zakażenie, może prowadzić normalne życie z HIV – założyć rodzinę, mieć zdrowe dzieci, ale tylko pod warunkiem regularnego przyjmowania leków. Kiedy zrobić badania na HIV? Zgodnie z zaleceniami Krajowego Centrum ds. AIDS test na HIV należy wykonać w przypadku: kontaktu seksualnego z przygodnie poznaną osobą, kontaktu seksualnego z osobą zakażoną HIV lub mającą wielu partnerów seksualnych, kontaktów seksualnych z wieloma partnerami, niestosowania prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych, przebycia którejś z chorób przenoszonych drogą płciową, przyjmowania narkotyków w iniekcjach i korzystania ze sprzętu innej osoby, wykonywania tatuażu lub założenia kolczyków z zastosowaniem źle wysterylizowanego sprzętu, utraty kontroli nad swoim zachowaniem pod wpływem środków odurzających. Badanie jest również zalecane kobietom planującym ciążę oraz ich partnerom. Można je wykonać nie tylko w laboratorium, ponieważ obecnie w sprzedaży jest łatwy do wykonania i dokładny domowy test HIV, który wykonuje się ze śliny. Po uzyskaniu pozytywnego wyniku należy zgłosić się do lekarza. HIV i AIDS – leczenie HIV to groźny wirus, który powoduje AIDS. AIDS jest zespołem nabytego niedoboru odporności, występującym w końcowym stadium zakażenia HIV. Stan ten cechuje się wyniszczeniem układu odpornościowego i zwiększoną zachorowalnością na grzybice, nowotwory oraz nietypowe zapalenia płuc, które mogą prowadzić do śmierci. Nie ma skutecznej szczepionki chroniącej przed zakażeniem HIV. Jedynym sposobem na uniknięcie zakażenia jest profilaktyka HIV, która bazuje na unikaniu przygodnych kontaktów seksualnych i zabezpieczaniu się prezerwatywą. Należy używać sterylnych strzykawek i wykonywać zabiegi kosmetyczne oraz tatuaże w miejscach o dobrej renomie. Zobacz także: Pierwsze objawy HIV i AIDS - u dorosłych i dzieci, po jakim czasie? Leczenie HIV polega na wydłużaniu życia poprzez podawanie leków przeciwretrowirusowych. Dzięki terapii spada liczba cząsteczek wirusa, co pozwala znacznie opóźnić wystąpienie AIDS. Leczeni w ten sposób pacjenci mogą normalnie funkcjonować i dożyć starości. Zobacz film: Co to jest badanie niedoboru odporności? Źródło: Dzień Dobry TVN Pytanie nadesłane do redakcji Mam 2 sytuacje związane z ryzykiem zakażenia HCV oraz HIV. Pierwsza dotyczy głównie HCV, bo tu ponoć wystarcza mniejsza ilość krwi niż przy HIV, aby doszło do zakażenia. Otóż mam dość mocno popękaną skórę na dłoniach od dwóch tygodni (krew się nie leje, ale widać, że skóra się przerwała w kilku miejscach), uczęszczam również regularnie (4 razy w tyg.) na siłownię. No i chodzi o to że na siłowni wszyscy ćwiczą na tych samych gryfach, sztangach czy hantelkach i używają tych samych maszyn. Oprócz wspólnych urządzeń na siłowni, z których wszyscy korzystają, dochodzą jeszcze klamki od drzwi itp., które również są dotykane przez wszystkich. W związku z tym mam pytanie, czy mogłem się zarazić jakoś HCV lub HIV, mając te małe ranki na dłoniach i popękaną skórę? W końcu wszyscy korzystają z tych samych urządzeń i przyrządów, mamy zimę i przez te 2 tygodnie pewnie niejeden ćwiczący miał również popękane dłonie albo może nawet jakieś rany, poza tym HCV jest podobno w stanie długo wytrzymać poza organizmem człowieka. Z drugiej jednak strony jak krew już zamarznie czy zakrzepnie na tej hantelce, klamce itd. to przecież zakrzepnięta krew nie przejdzie raczej na moją dłoń. Przeczytałem jednak, że aby się zarazić HCV wystarczy niewidoczna ilość krwi (czego też nie jestem pewien, bo wiadomo, że w Internecie różnie piszą. Czy przez takie ranki, jakie mam istnieje jakieś ryzyko zakażenia HCV lub HIV w sposób jaki opisałem? Warto dodać, że mam je od jakichś dwóch tygodni, więc w tym czasie byłem aż 8 razy na siłowni. Drugie pytanie dotyczy w równym stopniu zarówno HCV, jak i HIV. Byłem na pobraniu krwi 3,5 tygodnia temu i niestety nie obserwowałem, czy Pani pielęgniarka zmieniła igłę na nową (z założenia powinna zmienić). Spytałem się więc (po pobraniu krwi) pielęgniarki, czy zmieniła igłę na nową, ona odpowiedziała, że tak i nawet zaczęła tłumaczyć mi co robi za każdym razem (jak dokładnie przygotowuje wszystkie narzędzia i akcesoria zanim ukłuje pacjenta) no i właśnie to wywołało u mnie niepokój, bo pamiętam, że było inaczej niż tłumaczyła. Igły w laboratorium były jednorazowego użytku. Moje pytania to: Czy takiej igły można w ogóle użyć powtórnie? Da się tą igłą pobrać krew drugi raz po około 5 minutach od poprzedniego pobrania krwi? Nie zakrzepnie ona w środku od krwi poprzednio badanej osoby, co spowoduje "zator" i nie będzie się dało pobrać krwi? No i w końcu, jaka jest szansa zakażenia HIV lub HCV w takiej sytuacji? Zdaję sobie sprawę, że pytania mogą się wydawać głupie i bardzo szczegółowe, ale ja naprawdę się obawiam, i byłbym bardzo wdzięczny za szczegółową, popartą argumentacją odpowiedź. Serdecznie pozdrawiam Odpowiedział dr n. med. Ernest Kuchar Klinika Pediatrii i Chorób Zakaźnych Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu Poruszył Pan bardzo ważny problem dróg przenoszenia zakażeń krwiopochodnych. Jak wiadomo, krew i inne materiały biologiczne (np. nasienie, wydzielina pochwowa, tkanki, płyny ustrojowe z krwią) są potencjalnie zakaźne. Nie oznacza to, że każdy, nawet bezpośredni kontakt z osobą zakażoną prowadzi do zakażenia. Ryzyko zakażenia wirusami przenoszonymi drogą krwiopochodną (HBV, HCV i HIV) towarzyszy zranieniom skóry i styczności błon śluzowych lub uszkodzonej skóry z materiałem zakaźnym. Dlatego bezpieczne jest np. podawanie ręki w czasie witania się - zdrowa skóra skutecznie chroni przed zakażeniem. Z kolei ryzykowne są kontakty seksualne (styczność błon śluzowych). Gdyby doszło do zranienia skóry i skażenia rany krwią osoby zakażonej, to ryzyko infekcji jest szacowane zgodnie z danymi WHO na około 6–60% w stosunku do WZW B, 2% WZW C oraz poniżej 0,1–0,3% w odniesieniu do HIV. Ryzyko zależy dość ściśle od ilości zakażonej krwi, która dostałaby się do Pana organizmu. Uważamy, że o ile do zakażenia WZW B wystarcza śladowa ilość krwi, to zakażenie WZW C i HIV wymaga orientacyjnie 0,1 ml zakażonej krwi. Jest to ilość, którą widać gołym okiem, dlatego uważamy że ryzykowny jest kontakt z płynami w widoczny sposób skażonymi krwią. Wirusy zapalenia wątroby typu C (HCV), jak też HIV są stosunkowo mało zaraźliwe, dlatego nawet uszkodzona skóra wystarczająco chroni przed zakażeniem. Zgodnie z dostępnym piśmiennictwem nie odnotowano zakażenia HCV/HIV wśród pracowników ochrony zdrowia po zabrudzeniu skóry krwią pacjentów zakażonych HCV/HIV (zdrowej lub uszkodzonej). Jak Pan widzi zakażenie na siłowni HCV czy HIV za pośrednictwem wspólnych urządzeń treningowych jest niemożliwe i nie znalazłem w piśmiennictwie opisów takich przypadków. Musiałby wystąpić wyjątkowo niekorzystny splot okoliczności, by doszło do zakażenia WZW typu B, jeżeli jednak został Pan zaszczepiony przeciwko WZW B, to jest Pan chroniony przed tym zakażeniem. Uspokajam Pana też co do zmiany igły przy pobieraniu krwi. Osoby wykonujące pobrania są świadome zagrożeń, przeszkolone i nadzorowane przez Sanepid. Nie spotkałem się z przypadkiem powtórnego używania jednorazowej igły w ostatnich latach. Dobrze, że jest Pan czujny, niemniej trzeba mieć do siebie wzajemne zaufanie, bo inaczej trudno byłoby funkcjonować w społeczeństwie. Podsumowując: Do zakażenia wirusami krwiopochodnymi (HBV, HCV i HIV) może dojść przez błony śluzowe np. drogą kontaktów seksualnych i przez zranioną skórę po kontakcie z krwią i innymi materiałami biologicznymi (np. nasienie, wydzielina pochwowa, tkanki ludzkie), dlatego należy zachować ostrożność i unikać narażeń. Zdrowa, nieuszkodzona skóra skutecznie chroni przed zakażeniem krwiopochodnym. Czynności takie jak podawanie ręki, używanie wspólnych przyrządów treningowych, a nawet sztućców czy naczyń oraz korzystanie z publicznych toalet są bezpieczne.

czy przez minete mozna zarazic sie hiv