nie boska komedia plan wydarzeń

• Nie-boska komedia – streszczenie, plan wydarzeń • Listy do Delfiny Potockiej – opracowanie • Obraz rewolucji w „Nie-boskiej komedii” • „Nie-boska komedia” jako dramat romantyczny • „Nie-boska komedia” jako dramat rodzinny • Obraz arystokratów i rewolucjonistów w dramacie „Nie-Boska komedia” Zygmunta Nie-Boska komedia » • Plan wydarzeń • Geneza • Czas i miejsce akcji • Opracowanie • Bohaterowie • Motywy • Nie-Boska komedia - dramat romantyczny • Nie-Boska komedia - dramat rodzinny • Rewolucja w Nie-Boskiej komedii • Kordian i Mąż - porównanie • Nie-boska komedia – streszczenie, plan wydarzeń • Obraz rewolucji w „Nie-boskiej komedii” • „Nie-boska komedia” jako dramat romantyczny • Obraz arystokratów i rewolucjonistów w dramacie „Nie-Boska komedia” Zygmunta Krasińskiego • „Nie-boska komedia” jako dramat o poezji i poecie Nie-Boska komedia – streszczenie dramatu Zygmunta Krasińskiego. Znajdziesz tutaj niezbędne informacje o autorze, genezę i treść utworu, charakterystykę postaci, dokładny opis czasu i miejsca akcji, szczegółowy plan wydarzeń oraz omówienie głównych wątków i motywów literackich pojawiających się w utworze. Jak się okazuje Konrad Wallenrod wybiera ten pierwszy sposób walki. Jak chytry lis postanawia pokonać Zakon Krzyżacki przez podstęp i zdradę. Co prawda nie jest to honorowy sposób walki jednak jedyny skuteczny wobec potęgi zakonu i nie równych szans przeciwników. Utwór oparty jest na tak zwanej ideologi makiawelizmu. Ich Freue Mich Sie Kennenlernen Zu Dürfen. Zygmunt Krasiński – Nie-boska komedia – Streszczenie Dramat Zygmunta Krasińskiego Nie-boska komedia został napisany w 1833 r. Tytuł dramatu wyraźnie nawiązuje do utworu Dantego Boska komedia, ale nie przedstawia wędrówki bohatera przez piekło, czyściec i niebo, lecz piekło tego świata, obóz rewolucjonistów. Utwór dzieli się na dwie części: dramat rodzinny (akt I i II) oraz dramat społeczny (akt III i IV). Obie części są spojone ze sobą postacią głównego bohatera, którym jest hrabia Henryk. W części I rodzinnej dramatu, hrabia Henryk początkowo występuje jako Pan Młody, a następnie Mąż. Poznajemy go jako poetę – geniusza, marzącego o wielkiej sławie. Żeni się z dziewczyną dobrą i skromną, z którą, jak mu się wcześniej wydawało chce spędzić całe życie. Uważał, że odnalazł tę, o której marzył. Żona Maria urodziła mu syna, jednak nieuświadomione pragnienia odbierają mu spokój. Ich uosobieniem jest zły Duch, który ma postać pięknej Dziewicy. Jest ona ucieleśnieniem wszystkiego o czym marzył. Nawiedza go we śnie. Gdy po przebudzeniu się widzi ok siebie żonę, przeklina dzień, kiedy ją poślubił. Miał nadzieję, że będzie ona jego natchnieniem poetyckim, a teraz obarcza ją za źródło nudy w uporządkowanym życiu rodzinnym. Zapomina o synu, nie jest obecny na jego chrzcie. Porzuca rzeczywisty świat, podąża wciąż za Dziewicą. Jego działania podlegają wpływom sił boskich i szatańskich. Piękna Dziewica – poezja okazuje się tylko złudną marą, a jej bezgraniczne uwielbienie jest źródłem nieszczęść romantycznego kochanka. Zamierzał rzucić się w przepaść, lecz powstrzymał go Anioł Stróż, nakazał mu wrócić do domu i kochać syna. Wróciwszy do domu dowiaduje się, że doprowadzona przez niego do szaleństwa żona, została odwieziona do szpitala dla obłąkanych, wkrótce umiera. Przed śmiercią zdążyła poinformować męża, że prosiła Boga, aby ich syn został też poetą. Dopiero jej strata uświadomiła mu, że była jego jedyną miłością. Przechodzi metamorfozę, zrozumiał, że poezja której się tak poświęcał i głosił jej chwałę, zgubiła go. Staje się przykładnym ojcem dla Orcia. Chłopiec różni się od innych dzieci, jest często zamyślony, rozmarzony, zabawy z rówieśnikami nie przynoszą mu radości. Widuje we śnie i na jawie zmarłą matkę, słyszy jak mówi do niego. Ojciec jest zaniepokojony zachowaniem syna, przeczuwając w nim poetycką duszę. Mając czternaście lat, Orcio ślepnie. Część druga utworu tak zwany dramat społeczny to obraz rewolucji powszechnej. Na czele obozu arystokratów stoi hrabia Henryk. Głównym przeciwnikiem Hrabiego jest Pankracy, przywódca rewolucjonistów. Reprezentuje on interesy robotników, rzemieślników i chłopów. Do tego obozu należą Przechrzty, czyli Żydzi, którzy z judaizmu przeszli na wiarę chrześcijańską. Zamiana wiary to jedynie podstęp, aby zbliżyć się do chrześcijan rewolucjonistów. Gdy ci wymordują arystokratów, wówczas Przechrzty wymordują rewolucjonistów i same sięgną po władzę. Pankracy prosi hrabiego Henryka o spotkanie, zamierza przekonać do do swoich idei i odwieść od angażowania się w walkę. Niestety, jego najbardziej zaufany powiernik Leonard jest przeciwny jakimkolwiek układom z arystokracją, posądza Pankracego o zdradę. Wzywa przywódcę do natychmiastowego wydania rozkazu zaatakowania okopów Św. Trójcy, gdzie znajdują się wrogowie. Hrabia Henryk przebrany w czarny płaszcz wędruje przez obóz rewolucjonistów. Widzi tłum ludzi wynędzniałych, w łachmanach, żądnych krwi arystokratów. Rewolucjoniści cieszą się, że nadchodzi kres starego porządku. Przekonani są o swoim zwycięstwie. Do walki pcha ich głód, nędza i krzywda doznana przez panów. Obraz obozu rewolucjonistów napawa grozą. Widać mordy, żądzę zemsty i rozpustę. Podczas spotkania Pankracego z hrabią Henrykiem, wywiązuje się między nimi dyskusja ideowa, w której wypowiadają swoje racje. Przywódca rewolucjonistów zarzuca arystokratom całkowitą degenerację, brak honoru. Wierzy on w zwycięstwo i przyszłość opartą na demokracji. Uważa, że Henryk jako poeta, powinien dołączyć do rewolucji. Hrabia odpiera zarzuty przeciwnika przypominając, że szlachta broniła zawsze wiary i tradycji. Nie mogą dojść do porozumienia, każdy z nich zostaje przy swoim stanowisku. Rozchodzą się. Ostateczne spotkanie nastąpi w okopach Świętej Trójcy. Dolina wokół zamku została przyrównana do doliny, w której odbędzie się Sąd Ostateczny. Hrabia Henryk przyjmuje z rąk arcybiskupa dowództwo nad zamkiem, obiecuje karać zdrajców śmiercią. Zastraszeni i wątpiący hrabiowie i baronowie proponują Henrykowi układy z rewolucjonistami, on jednak nie pozwala. Ślubował bronić honoru i starych wartości aż do końca. Po dwóch miesiącach oblężenia obrońcom zamku brakuje żywności i amunicji. Po zdobyciu okopów, Pankracy wydaje wyrok śmierci na wszystkich arystokratów. Henryk załamany zwycięstwem rewolucjonistów i śmiercią syna popełnia samobójstwo. Pankracy też ponosi klęskę – poraża go śmiertelnie blask Chrystusa. Pierwszej inscenizacji „Nie – Boskiej komedii” dokonał Józef Kotarbiński. 29 listopada 1902 roku w Teatrze Miejskim w Krakowie odbył się spektakl premierowy. Kolejnych adaptacji dokonywano zazwyczaj co dwa - trzy lata. Do roku 1938 odbyło się ponad dwadzieścia premier. Nie wszystkie były udane, a do najciekawszych należą: - inscenizacja Arnolda Szyfmana w Teatrze Polskim w Warszawie – premiera: 30 stycznia 1920 roku - dwie inscenizacje Leona Schillera: pierwsza w Teatrze im. W. Bogusłwawskiego w Warszawie – premiera: 11 czerwca 1926 roku, druga w Teatrze Polskim w Łodzi – premiera: 12 marca 1938 roku. Po II wojnie światowej dokonano czterech nader ciekawych realizacji scenicznych dzieła Krasińskiego. Były to spektakle w reżyserii: - Bohdana Korzeniewskiego - w Teatrze Nowym w Łodzi (1959 rok, spektakl premierowy odbył się 19 czerwca), - Jerzego Kreczmara – w Teatrze Polskim w Poznaniu (1964 rok, premiera 25 marca), - Konrada Swinarskiego w Teatrze Starym w Krakowie (1965 rok, premiera 9 października), - Adama Hanuszkiewicza w Teatrze Narodowym w Warszawie (1969 rok, premiera 20 marca). „Nie – Boską komedię” wystawiano także za granicą: w Pradze (1918), Leningradzie (1923), Gera (w Niemczech, 1929), Wiedniu (1936), Budapeszcie (1936), Bernie (w Szwajcarii, 1956). „Nie – Boska” w oczach krytyków - fragmenty recenzji wybranych inscenizacji teatralnych: - o adaptacji Leona Schillera (czerwiec 1926 roku) Tadeusz Boy – Żeleński: „(...) Jedni, mówiąc o realizacji dzieła poety i myśliciela, zaznaczają, ze na pierwszym planie znalazł się dekorator; drudzy stwierdzają, że „Nie – Boską komedię” pokazano jako „dramat zbiorowy”, gdyż jasnym jest, że dla poety główną sprawą jest tu dramat indywidualny, ów znamienny dramat romantyczny, obejmujący rozpięciem skrzydeł niebo i ziemię, ale zestrzeliwujący wszystko we własnym sercu. „Nimi pogardzam, was nienawidzę”, oto stosunek hrabiego Henryka do dwóch obozów; a jak podszepty złowrogiej Dziewicy rozpoczynają dramat, tak kończą go słowa: „Poezjo, bądź mi przeklęta”. Zaznaczyłem już te proporcje, przejrzyste w czytaniu, prą, siłą samego ucieleśnienia scenicznego, ku deformacji; tym bardziej, gdy, jak się stało, dekorator zaciemni dramat osobisty Henryka, a reżyser mistrzowskimi scenami zespołowymi uczyni z „Nie – Boskiej” magiczną latarnię rewolucji. („Kurier Poranny” 1926 nr 162; przedruk wg Pisma, t. XXII, Warszawa 1964)- o adaptacji Bohdana Korzeniewskiego (czerwiec 1959 roku); Zygmunt Greń: „Korzeniewski uczynił próbę interesującą i śmiałą. Wokół Poety – Henryka poruszają się cztery Postacie, jego myśli, wątpliwości, przeświadczenia. Adaptator rozdziela tekst między tę piątkę, co więcej, zrobi to nawet w scenie rozmowy Henryka z Pankracym. To owe postacie, myśli samego hrabiego mówią część kwestii jego przeciwnika. Henryk odpowiada ostro, logicznie i bezwzględnie, ale w nim samym tkwi połowa wątpliwości podsuwanych przez Pankracego. Reżyser najdobitniej wyraża tutaj rozdźwięk pomiędzy decyzją a postępowaniem Henryka, pomiędzy jego wyborem a świadomością, zdolnością oceny sytuacji. Nie znaczy to, by Henryk działał wbrew sobie. Ale nie widzi dostatecznych racji swego przeciwnika. Jego wybór, tak ostro podkreślony przez Korzeniewskiego i wydobyty z utworu, staje się jak dyby wyborem egzystencjalisty ze szkoły Sartre’a. Można dyskutować potrzebę takiej dobitności. Ale wydaje się, że to pokrewieństwo bohaterów Krasińskiego z egzystencjalizmem wydobył Korzeniewski trafnie i celowo. Trzeba to było powiedzieć. „Postacie” wprowadził reżyser w wyraźny rytm; mówią, poruszają się jednostajnie, miarowo, rój satelitów wokół planety; nerwowe, niespokojne, wahające się wnętrze człowieka znalazło się przed nami rozłożone na wzór atomu. Ale Korzeniewski tę rytmiczność aktorstwa przeniósł także w pozostałe sceny. Henryk dręczony szatańskimi pokusami i Henryk wśród obłąkanych - mieszczą się jeszcze w tej koncepcji. Pomyłka staje się oczywista w drugiej części widowiska, gdy wchodzimy w świat rewolucji, gdy Henryk rozpoczyna swą wędrówkę po obozie. A wreszcie w części trzeciej, gdy w Okopach Św. Trójcy arystokraci dopuszczają się zdrady. Jaki sens teatralny niesie ze sobą ta rytmiczność tłumów, recytacji, litanijne przerzucanie słów, których treść psychologiczna wietrzeje natychmiast jak slogan? Rytmu historii, jej twardego kroku, w ten sposób reżyser nie uchwycił. Zniknęła natomiast z tych scen cała ich intymność i drapieżność zarazem, olśniewająca błyskawiczność, nagość, siła. Rytmicznie i martwo występują rzeźnicy, chłopi, lokaje, zabójcy, artyści – by w końcowej scenie przebiec nad ciałem Pankracego ku widowni i zastygnąć z wzniesionymi pięściami niemal na pierwszym rzędzie krzeseł. Korzeniewski był konsekwentnie antyromantyczny. Dlatego wyobraził sobie na scenie rewolucję, która recytuje na scenie martwo racjonalistyczne litanie. Intelektualna koncepcja dramatu, starcie dwóch racji, dwóch postaw, obu jednakowo bliskich, choć przeciwnych – rozpłynęła się w złym teatrze. W rytmie i metaforyczności, które – narzucone z zewnątrz – rozbiły rytm wewnętrzny dramatu i jego 1 2 3 4 zapytał(a) o 12:53 Plan wydarzeń "Boskiej Komedii" To pytanie ma już najlepszą odpowiedź, jeśli znasz lepszą możesz ją dodać 1 ocena Najlepsza odp: 100% Najlepsza odpowiedź blocked odpowiedział(a) o 12:54: PiekłoZagubiony w lesie poeta spotyka ducha Wergilego, który ofiaruje się być przewodnikiem nocy z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek poeci rozpoczynają wędrówkę przez przekraczają bramy przeprawia bohaterów przez zwiedza Przedpiekle (Limbo).Poeci przechodzą przez drugi krąg, którego strzeże odwiedzają rejony, gdzie przebywają potępieni za grzech łakomstwa i grzech i Wergiliusz przechodzą przez krąg czwarty (rozrzutnicy i skąpcy) oraz przez krąg piąty i zbliżają się do przechodzą przez rejon, gdzie znajdują się gwałtownicy i leniwi. Flegiasz przewozi ich przez Styks i poeci docierają pod bramy nieba otwiera wrota miasta Disa i poeci wchodzą do szóstego kręgu, gdzie przebywają przechodzą przez krąg siódmy - miejsce pobytu przewodzi poetów do kręgu Malebolge (krąg ósmy).Gigant Anteusz przenosi poetów na dno ostatniego i Wergiliusz schodzą na dno Piekła (Giudecca), gdzie króluje znajdują się w przedsionku obserwują przybycie dusz do wędrują ku wrotom przechodzą przez pierwszy rejon i Wergiliusz przechodzą do kolejnego kręgu, gdzie znajdują się wchodzą do kolejnego kręgu (gniewni).Bohaterowie przechodzą przez kolejny rejon - miejsce pokuty wchodzą do rejonu skąpców i poetów dołącza duch poety rzymskiego - przechodzą do kolejnego kręgu (miejsce pokuty łakomych).Poeci dochodzą do rejonu, gdzie przebywają ci, którzy zgrzeszyli przechodzą przez krąg sodomitów i drodze do Raju Ziemskiego bohaterowie przechodzą przez zaporę z przechadzają się po Raju znika, pojawia się wypomina Dantemu jego grzechy i namawia go do oczyszczony z grzechów, przygotowany jest do podróży do wyjaśnia Dantemu strukturę objaśnia poecie istotę plam księżycowych oraz wpływ gwiazd na życie i Beatrice przybywają na wyjaśnia Dantemu reguły rozmieszczenia dusz na określa problemy związane z niewypełnianiem i Dante przybywają na planetę objaśnia Dantemu podstawowe prawdy przenoszą się na i Dante wznoszą się ku słońcu (miejsce pobytu wielkich myślicieli).Beatrice prowadzi Dantego na przenoszą się na planetę i Dante docierają do wzlatują do nieba gwiazd zdaje przed św. Piotrem egzamin z zasad prawd ósmym niebie Dante kontynuuje zdaje egzamin z odpowiada na pytania poety - wędrowcy przenoszą się do dziewiątego nieba - Primum Mobile, gdzie Dante prowadzi rozważania i Beatrice docierają do dziesiątego nieba - Empireum, gdzie przebywa opuszcza Dantego, zastępuje ją św. Bernard, Dante ogląda apoteozę Matki ogląda święte dusze, widzi Archanioła Gabriela i gloryfikację Matki wielkiej wizji Dante kontempluje Boga. Odpowiedzi zęść I 1. Błogosławieństwo Anioła Stróża, zwiastowanie narodzin Stworzenie diabelskiej Dziewicy przez Złe Małżeństwo Henryka i Widmo Dziewicy ukazuje się we śnie Mąż opuszcza dom rodzinny i podąża za upoetyzowaną Dziewicą. 6. Chrzest Powrót Henryka na łono Obłęd Mąż odwiedza Żonę w szpitalu dla obłąkanych. 10. Śmierć II1. Przejawy poetyckiego talentu dziesięcioletniego Orcia i pierwsze objawy jego Spacer – symboliczne rozważania Męża i Filozofa na temat porządku Rozmowa Hrabiego z Orłem, decyzja Henryka o przyłączeniu się do obozu arystokratów i objęciu nad nim dowództwa. 4. Ślepota III 1. Pankracy przekazuje Przechrzie wiadomość o planowanych odwiedzinach u wrogiego przywódcy – Hrabiego Przechrzta oprowadza Hrabiego Henryka po obozie Spotkanie przywódców w siedzibie Hrabiego Polemika Męża z Pankracym. 5. Fiasko IV1. Obóz arystokratów - Okopy Świętej Trójcy, Hrabia Henryk nawołuje do walki i obiecuje Orcio z ojcem w lochach – sąd udręczonych dusz nad Hrabią Próby buntu w obozie arystokratów, zmowa przeciwko Hrabiemu i chęć rokowań z Krwawe walki w Okopach Świętej Trójcy – liczebna i bojowa przewaga Orcio umiera trafiony Klęska arystokratów i samobójczy skok Triumf Pankracego i jego śmierć z woli Boga. Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub Nie-boska komedia – rozrachunek z poezją romantyczną – Zygmunt Krasiński Dramat Zygmunta Krasińskiego Nieboska komedia jest rozrachunkiem poety z poezją romantyczną. W części I i II utworu poeta na tle życia rodzinnego hrabiego Henryka czyni rozważania na temat charakteru poezji romantycznej i potępia ją. Zdaniem Krasińskiego poezja ta doprowadza człowieka do egoizmu, zatracenia autentycznej miłości, będącej jedyną żywą siłą, która jest zarazem siłą twórczą. Hrabia Henryk zafascynowany pięknem poezji marzy o wielkie sławie, o tym, aby uznano go za wspaniałego poetę. Henryk to romantyczny poeta, oderwany od rzeczywistości, żyjący w świecie wyobraźni. Jest poetą fałszywym, niepotrafiącym odróżnić prawdy od kłamstwa. Na jego postępowanie mają wpływ siły boskie i szatańskie, i walczą o duszę bohatera. Strony: 1 2 Streszczenie Dante w trzydziestym piątym roku swojego życia, w nocy poprzedzającej Wielki Piątek, odnajduje się w alegorycznie pojmowanym, ciemnym lesie. Próbując się wydostać z opresji, zmierza w kierunku góry, której szczyt opromienia blask słońca. Drogę zastępują mu jednak trzy bestie: Pantera, Lew i Wilczyca. Pomocną dłoń do poety wyciąga jego mistrz, Wergiliusz, który przybywając z zaświatów, obiecuje mu wydostanie się z mrocznej gęstwiny po odwiedzeniu Piekła, Czyśćca i Raju. Sam zaś obiecuje być jego przewodnikiem. Bohaterowie zstępują do Piekła, gdzie poeta poznaje jego lejowatą strukturę, podzieloną na dziewięć pomniejszych kręgów, z których każdy odpowiada innego rodzaju ciężkim przewinieniom. Pierwszym z nich jest Przedpiekle, w którym przebywają dusze tych zmarłych, którzy swą życiową postawą nie zasłużyli na Piekło, ale jednak nie będąc ochrzczonymi, nie mogli dostąpić łaski zbawienia. Kolejne osiem okręgów, to miejsca wieczystej męki grzeszników, którzy dopuścili się następujących przewinień: nieposkromionej żądzy, obżarstwa, skąpstwa oraz rozrzutności, niepohamowanego gniewu, herezji, grzechu przeciwko prawom natury, oszustwa oraz zdrady. Największym zdrajcą, który zgrzeszył przeciwko samemu Bogu, jest Lucyfer, dlatego znajduje się na dnie piekła, utworzonego zresztą w momencie strącenia zbuntowanego anioła z nieba. Po przejściu wszystkich dziewięciu otchłani piekielnych, Wergiliusz zabiera Dantego na powierzchnię ziemi, gdzie przechodzą na druga półkulę i podążają w stronę góry, która stanowi alegorię Czyśćca. Na szczycie wzniesienia znajduje się Raj. Znów Dante pokonuje kolejne przestrzenie, gdzie pokutują ludzkie dusze. Podobnie jak w Piekle spotyka znajome osoby z własnego życia, a także znane postaci historyczne i bohaterów literackich, którzy cierpią katusze, lecz tym razem z sercami pełnymi nadziei na zbawienie, które w końcu będzie ich udziałem. Wstęp do Czyśćca stanowi tak zwane Antipurgatorio, z którego przechodzi się do kolejnych siedmiu rejonów, zajętych przez dusze, które dopuściły się kolejno: grzechu pychy, zazdrości, gniewu, gnuśności, skąpstwa, obżarstwa oraz niepohamowanej namiętności. Na samym końcu wędrówki przez Czyściec otwiera się przed Dantem wejście do Raju, niedostępne dla Wergilego, który w tym miejscu żegna się z poetą i przekazuje go w ręce jego zmarłej, wyidealizowanej ukochanej, Beatrice. Kobieta będzie odtąd jego nowym przewodnikiem, prowadzącym go przez dziewięć obszarów niebieskich, z których pierwszym jest księżyc. Snujące się na nim cienie, to osoby, które nie dosięgną pełni zbawienia ze względu na niedopełnione śluby. Kolejne jednak sześć nieb, jakie odwiedzi Dante, będzie miejscem wieczystej radości tych, którzy zasłużyli na zbawienie swoimi cnotami, w szczególności: aktywnością, miłością, mądrością, poświęceniem dla wiary, pobożnością i sprawiedliwością oraz zdolnościami kontemplacyjnymi. W ósmym niebie Dante będzie mógł oglądać triumf Jezusa. Tam też przetestowana zostanie jego wiara. W dziewiątym niebie dojdzie do spotkania poety z aniołami. Gdy już opuści on dziewiąte niebo, przyjdzie czas rozstania z Beatrice, która odda go w ręce Bernarda z Clairvaux, ostatniego już przewodnika Dantego w drodze do Boga. Stwórcę spotyka Dante, stając z nim twarzą w twarz i poznając jego majestat w całej okazałości. Plan wydarzeń1. Spotkanie Dantego z Zstąpienie Dantego wraz z Wergiliuszem do Piekła:- poznanie miejsca wiecznego pobytu tych o szlachetnym sercu, ale niebędących wyznawcami Chrystusa (rzymscy i greccy filozofowie oraz poeci),- zejście do kolejnej otchłani piekieł, przeznaczonej dla osób rozpustnych i namiętnych kochanków (Paolo i Francesca),- odkrycie następnego kręgu, w którym cierpią piekielne męki żarłoki (Ciacco),- spotkanie w kręgu czwartym tych, którzy zgrzeszyli nierozsądnym podejściem do kwestii majątkowych (skąpcy i rozrzutnicy),- rozpoznanie wśród przedstawicieli piątego kegu, gdzie przebywają dusze ludzi nieumiejących powstrzymać swego gniewu, Filippo Argentiego,- wejście do szóstego kręgu, w którym znaleźć można wszystkich heretyków (m. in. Farinata degli Uberti),- poznanie kolejnego kręgu, gdzie pokutują dusze osób grzeszących przeciwko prawom natury: samobójcy (Pier della Vigna), bluźniercy przeciw Bogu (Kapaneos) oraz sodomici (Brunetto Latini),- dotarcie do kręgu ósmego, w którego dziesięciu czeluściach cierpią dusze tych, którzy wystawiali na ciężką próbę innych ludzi i zgrzeszyli oszustwem,- zejście do najniższego kręgu czeluści piekielnych, gdzie przebywają zdrajcy, z których największym jest Opuszczenie Piekła przez bohaterów i wyjście na powierzchnię Przejście Dantego i Wergiliusza do Czyśćca:- poznanie Antipurgatorio, miejsca, które stanowi przedsionek Czyśćca właściwego, gdzie spotkać można dusze tych, którzy dopuścili się różnego rodzaju przewinień, mniejszych jednak rangą od tych piekielnych,- wejście do rejonu pokuty pyszałków,- kolejne spotkanie z duszami czyśćcowymi, cierpiącymi z powodu niepohamowanej zazdrości,- przejście do miejsca pokuty ludzi nieumiejących powstrzymać gniewu za życia (m. in. Marco Lombardo),- wstąpienie do kolejnego rejonu mąk czyśćcowych, przeznaczonego dla ludzi gnuśnych,- rozpoznanie w kręgu skąpców papieża Hadriana V,- spotkanie przyjaciela z lat młodości, Forese Donatiego w rejonie przeznaczonym dla obżartuchów,- wstąpienie do rejonu przeznaczonego dla osób o niepohamowanej namiętności i spotkanie z poetami: Guido Guinizellim oraz Arnaut Przejście Dantego przez mur ognia i wstąpienie do Pożegnanie z Spotkanie z Beatrice i wędrówka przez Raj:- spotkanie na księżycu z duszami, które nie dotrzymały za życia dokonanych obietnic,- przejście na Merkutego, gdzie przebywają osoby, których życiu towarzyszyło działanie (cesarz Justynian),- wstąpienie na Wenus, planetę, gdzie znajdują się dusze ludzi, którzy za życia bez reszty oddali się miłości (Karol Martel, Cunizza da Romano, Sordello),- poznanie miejsca pobytu dusz mędrców, Słońca (m. in. Tomasz z Akwinu i król Salomon),- odwiedziny na Marsie, gdzie odpoczywają w pokoju dusze wojowników za wiarę,- przeniesienie na planetę Jowisz i spotkanie z duszami ludzi pobożnych i sprawiedliwych,- poznanie Saturna, miejsca przeznaczonego dla osób, których życie upłynęło pod znakiem kontemplacji (m. in. św. Benedykt),- wstąpienie do nieba ósmego, gdzie Dante widzi trumf Chrystusa i zostaje przeegzaminowany przez św. Piotra, św. Jakuba i św. Jana,- wejście do dziewiątego nieba i spotkanie z Przekazanie Dantego pod opiekę Bernarda z Clairvaux i oddalenie się Bezpośrednie spotkanie Dantego z Bogiem. Rozwiń więcej

nie boska komedia plan wydarzeń